Początki gniazd słuchawkowych sięgają XIX wieku. Gniazdo 6,3 mm wywodzi się z pierwszej generacji ręcznych central telefonicznych używanych w 1887 r. Przekształciło się w mniejsze gniazdo 3,5 mm, zastosowane po raz pierwszy w odtwarzaczu Sony Walkman TPS-L2 wprowadzonym na rynek w 1979 r.
Cztero-segmentowe gniazdo 3,5 mm (TRRS) jest powszechnie akceptowane jako standard. Został on opracowany przez Japońskie Stowarzyszenie Przemysłu Elektrycznego i Elektronicznego (JEITA) zgodnie z normą EIAJ RC-5325A opublikowaną w maju 1993 r. Norma ta odwołuje się do normy IEC 60130-8, opublikowanej po raz pierwszy w 1976 r. Weszła norma branżowa telekomunikacyjna chińskiego Ministerstwa Przemysłu Informatycznego „YD-T 1885-2009 Wymagania techniczne i metody testowania dla przewodowych interfejsów słuchawek w przenośnych jednostkach komunikacji mobilnej”. efekt w roku 2009.
Około 2006 roku w telefonach komórkowych pojawił się trend w kierunku miniaturyzacji, a niektóre marki telefonów komórkowych zaczęły wykorzystywać gniazdo słuchawkowe 2,5 mm, które zajmowało mniej miejsca niż gniazdo 3,5 mm. W 2014 roku OPPO R5 nie był wyposażony w gniazdo słuchawkowe 3,5 mm, ale zapewniał przejściówkę Micro USB na 3,5 mm. W tym samym roku po raz pierwszy na rynku zastosowano interfejs Type-C, który został zastosowany w tablecie Nokii N1.
W 2016 roku Apple wypuścił iPhone'a 7, pierwszy telefon komórkowy, w którym usunięto gniazdo słuchawkowe 3,5 mm, zamiast tego promując interfejs Lightning i słuchawki bezprzewodowe AirPods. Firma LeEco była jednym z pierwszych producentów, który zastosował rozwiązanie słuchawkowe typu-C, nadając mu nazwę CDLA Digital Lossless Listening.
